นับจากทีมฟุตบอล บุรีรัมย์ PEA เปิดตัวเมื่อเดือนกุมภาก็เป็นเวลา 8 เดือนกว่าแล้ว ที่ผมหลงสเน่ห์การดูฟุตบอล 

 

ก่อนหน้านี้ผมดูบอลพรีเมียร์ลีกแบบส่งเดชบ้าง ไม่ได้เชียร์หรือเล่น จึงไม่อิน เวลาว่างของผมจะอยู่กับหนังสือ อนิเม การนั่งคุยกันในเว็บบอร์ดและ irc แต่งนิยาย 

 

พอดีช่วงต้นปีผมมีเรื่องไม่สบอารมณ์กับอินเตอร์เน็ตหลายอย่าง ประกอบกับปีนี้เวลาว่างผมน้อยลง เวลาผ่อนคลายจริงๆ ของผมจึงแทบจะเรียกได้ว่ามีแต่วันมีบอลเตะเท่านั้น 

 

90 นาทีต่อสัปดาห์ที่ไม่ต้องคิคเรื่องงาน เรื่องความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง หรืออนาคตของประเทศชาติ แล้วเชียร์บอลเพียงอย่างเดียว ไม่ว่าแพ้หรือชนะ ผมก็จะกลับออกมาจากสนามพร้อมกับความผ่อนคลาย 

 

เป็นอันว่าเสพติดการชมฟุตบอลเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ 8 เดือน กับ 33 นัดที่ไปดูในสนาม ถือเป็นงานอดิเรกที่สิ้นเปลืองใช่ย่อยเลยทีเดียว  ค่าใช้จ่ายต่อนัดตกประมาณ 800 - 1,000 บาท เพราะทีมที่เชียร์มีสนามเหย้าอยู่ต่างจังหวัด จึงหมดกับค่ารถไปมาก ยังดีที่ตั๋วนัดเหย้าซื้อล่วงหน้าไว้ เพราะครึ่งฤดูกาลหลังขึ้นค่าตั๋วเกือบสองเท่า orz 

 

ตั้งแต่ดูบอล นอกจากจะได้เจอผู้ใหญ่ที่นับถือบ่อยขึ้นแล้ว ยังได้เพื่อนใหม่ๆ อีกมากมาย ผมนั่งคิดเสมอว่านัดต่อไปที่ว่างด้านซ้ายของที่นั่งประจำผมจะมีคนแบบไหนซื้อตั๋วมานั่ง เพราะ 13 นัดที่ผ่านมา ยังไม่ซ้ำหน้ากันเลย 

 

สิ่งที่แย่คือกลับมากินเบียร์ครับ การดูบอลเนี่ยขาดเบียร์ไม่ได้เลย มันเหมือนงานออกสังคมที่ต้องกินเหล้า ไปเจอเพื่อนดูบอลก็ต้องจิบเบียร์นั่งคุยเรื่องรูปเกมกัน 

 

ผลคือน้ำหนักขึ้น orz สองสามนัดหลังมานี่เลยพยายามลดๆ ลง 

 

อีกเดือนก็จะปิดฤดูกาลแล้ว ปีนี้คงได้แค่ลุ้นรองแชมป์  ปีหน้าถ้าเป็นแชมป์จะเยี่ยมมาก

 

 

 

ว่าแต่ไม่ได้ตามดูอนิเมมา 2 ซีซั่นแล้วนะเนี่ย...